Διερεύνηση της αυτοαποτελεσματικότητας, των μηχανισμών παρακίνησης και της πρόθεσης των εκπαιδευτικών για την αξιοποίηση πρακτικών βασισμένων στις τέχνες

Περίληψη

Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις προθέσεις, τα κίνητρα και την αντιλαμβανόμενη αυτοαποτελεσματικότητα 302 Ελλήνων νηπιαγωγών και δασκάλων ως προς την ενσωμάτωση των τεχνών στη διδασκαλία. Βασιζόμενη στις θεωρίες της αυτοαποτελεσματικότητας (Bandura) και του αυτοκαθορισμού (Deci & Ryan), η έρευνα αξιολογεί πώς προσωπικές πεποιθήσεις και κίνητρα επηρεάζουν την πρόθεση εφαρμογής καλλιτεχνικών πρακτικών σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο σχολικό περιβάλλον. Τα αποτελέσματα δείχνουν υψηλή πρόθεση ενσωμάτωσης των τεχνών και έντονη εσωτερική παρακίνηση, με επαρκή αλλά μη ομοιογενή αυτοαποτελεσματικότητα. Η στατιστική ανάλυση (T-test, ANOVA, Pearson) ανέδειξε θετικές συσχετίσεις μεταξύ αυτοαποτελεσματικότητας, κινήτρων και πρόθεσης. Η ανάλυση παλινδρόμησης κατά βήματα κατέδειξε ότι η πρόθεση προβλέπεται κυρίως από τα εσωτερικά κίνητρα και την ενδοπροβαλλόμενη ρύθμιση, ενώ η έλλειψη παρακίνησης λειτουργεί ανασταλτικά. Η παρούσα μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αντιλαμβάνονται και ενσωματώνουν δημιουργικές και καλλιτεχνικές πρακτικές σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον όπου εντείνεται η παρουσία της τεχνητής νοημοσύνης. Τα ευρήματα μπορούν να εμπλουτίσουν τον επιστημονικό διάλογο και να στηρίξουν τον σχεδιασμό παιδαγωγικών και επιμορφωτικών προσεγγίσεων επαγγελματικής ανάπτυξης του εκπαιδευτικού, που συνδυάζουν δημιουργικότητα και τεχνολογία, ενισχύοντας την πορεία προς ένα πιο ανθρώπινο, ολιστικό και καινοτόμο σχολείο του 21ου αιώνα.